Ursula, oh Ursula

dikvetvarkenLiggend in de drek dacht Ursula na. Over de zin van het leven, over de liefde. Over de avond van daarvoor. Knallende koppijn had ze, het was té gezellig geweest in de feesttent. De muziek was goed, de mensen waren blij en gezellig. Beer stond op de tafels te dansen en Harry hing in de lampen. De stemming was uitgelaten en toen Ursula en haar vrienden op de fiets naar huis ging, reed Henk-Jan nog in de sloot. Er zat water in en HJ zat helemaal onder het kroos. Iedereen had hard moeten lachen, Ursula nog het hardst.

Want Ursula wilde niet toegeven dat ze HJ best een leuk varken vond. Als hij bewusteloos uit de sloot getakeld had moeten worden, dan had ze hem best mond-op-mond beademing willen geven. Maar HJ overleefde, hij maakte er een grapje van. Last van zijn poot had hij. Ietsje maar. Hij zou er morgen iemand naar laten kijken, iemand die verstand van medische zaken had.

En nu, luttele uren later, heeft Ursula een kater. Liggend in het stro, in de natte drek probeert ze de demonen die haar hersenen teisteren te verdrijven. Met intense gedachten. Maar het helpt niet. Haar hoofd bonkt. Haar brein is als een knikker die tegen de wanden van haar schedel aan knalt, iedere keer als ze beweegt. Haar ogen puilen bijna uit hun kassen. En de zon, die zon! Ondraaglijk. Een gezellige avond heeft zo z’n prijs, dat beseft Ursula maar al te goed.

Af van mijn eieren!

fotobroedsekipBroeds. Chantal is broeds. In de hoek van het kippenhok heeft ze, heel zorgvuldig, een nestje gebouwd. Iedere dag kwam er een ei bij. Tot zes, zes is een mooi aantal om op te broeden. En daar zit ze nu op. Zorgvuldig, de tere eischalen mogen niet breken. En een constante temperatuur moeten de eieren houden, wel twintig dagen lang. Net zolang tot het struif is getransformeerd tot pluizig kuiken. Het is afzien, Chantal was er op voorbereid. Weinig eten, weinig drinken. Alles voor haar kinderen.

Die nooit kinderen worden. Chantal is een alleenstaande chick. Er is geen haan die naar haar kraait. Niet dat ze niet aantrekkelijk is, oh nee zeg. Chantal is een heuse diva. Maar de mannen.. ze zijn eenvoudigweg niet in de buurt. Het leven van een urban chick gaat niet over rozen. Van seks is het dit seizoen niet gekomen. En dus zijn de eieren onbevrucht. Chantal kan zitten tot sint-juttemis.

Is het ethisch om een kip met een kinderwens te laten broeden tot ze er bij neervalt? Nee. En dus liggen er nu acht adoptie-eieren onder het verendek van de broedende moederkloek. In de hoop dat er straks, over twintig dagen geknuffeld kan worden met acht schattige adoptie-kuikentjes…

Onaangename verrassing

pippaDit was niet zoals Pippa het zich had voorgesteld. Na het vangen van een muis, de dagelijkse vachtverzorging en het ‘door-het-raam-naar-buiten-staren’ was het nu tijd voor een dutje. Een dutje in het grote bed. Zacht, met dekens gevuld met echte veren. Om helemaal opgerold, warm en veilig een aantal uur te kunnen maffen. Maar nu ligt er al iemand in, in dat bed. Geen katachtige, dat kun je zo zien. Geen vacht, geen snorharen, geen puntige oren. Het maakt lawaai en behoorlijk ook. Het piept, het kreunt en het zaagt.

Langzaam komt Pippa dichterbij. Het ligt stil, maar is niet dood. Het ademt. En het ligt op haar plek. Hoe dit te verjagen? Nog dichterbij dan maar. Wie weet dan…